Jest sobie pewna osóbka. Osóbka ma problem z utrzymywaniem tajemnicy i niejednokrotnie rozpowiada informację gronu osób, każdą z osobna prosząc, by nic nikomu nie mówiła. Grono zna się dobrze, rozmawia ze sobą tyle, że czasem już tematów brak, większych tajemnic przed sobą nie ma – nic więc dziwnego, że nie raz nie dwa wydało się, że wszyscy trzymają tą samą tajemnicę. W związku z powyższym grono zaczęło traktować tytułową prośbę z lekkim przymrużeniem oka i nie męczy się i nie dręczy, a dyplomatycznie sprawdza, jaki krąg zatoczyła informacja tym razem, po czym uśmiecha się pobłażliwie :) Osóbka natomiast pełna powagi to wtajemnicza grono w kolejne informacje, to “strzela” fochy, że tajemnice nie zostały dochowane. I gdyby to nie było takie denerwujące – to byłoby nawet zabawne.

Swoją drogą niektórzy ludzie mają przesadne tendencje do robienia tajemnicy z WSZYSTKIEGO :)

W związku z przeobrażeniem się okolicy w czarowny Winter Wonderland definitywnie przerzucam się na broń cięższego kalibru – czarną herbatę :) Wszystkie wynalazki smakowe, z acai, mangostanu i innych dziwnie brzmiących owocków są oczywiście smaczne i używam ich nader chętnie, ale gdy przyjdzie mróz, śnieg i zawierucha nie ma nic lepszego i nic bardziej rozgrzewającego niż najzwyklejsza czarna herbata. Porządnie osłodzona i z cytrynką.

Oczywiście najlepiej herbatkę rozgrzewającą pić w domu, na kanapie lub ulubionym fotelu, przy kominku lub pod kocem… Może to jest chyba częścią rozgrzewającej mocy herbaty :) – skojarzenia, które przychodzą do głowy, gdy ją pijemy :) nawet jeśli kanapa, kocyk i cała reszta nie są nam w danej chwili dostępne??? :)

zdjęcie zapożyczone/photo from: click

Kuchennego szaleństwa ciąg dalszy. Tym razem zmierzyłam się z muffinami, które zawsze mnie trochę przerażały, a okazały się całkiem proste i przyjemne w produkcji. Na pewno jeszcze będę z nimi eksperymentować. Na pierwszy raz wybrałam przepis znaleziony u Sistermoon – klik.

Święta zbliżają się wielkimi krokami. Jak co roku próbuję odtworzyć ich niezapomnianą atmosferę czynnościami, które kiedyś sprawiały tyle radości – pakowaniem prezentów, słuchaniem świątecznych piosenek i kolęd, oglądaniem znanych na pamięć filmów… ale niestety to się nie udaje. Święta nie są takie same jak wtedy, kiedy było się dzieckiem. Wtedy nie było żadnych dystrakcji – można było poświęcić się tylko świętowaniu. Ktoś inny rozdawał zadania, brał na siebie odpowiedzialność – jakimś cudem nawet przedświąteczne sprzątanie i stanie w kolejkach miało swoją magię.

Może próba odtworzenia tamtego nastroju to błąd? Może w dorosłym życiu trzeba zbudować magię świąt dla siebie od nowa? Ustalić własne tradycje, rytuały…

Uwielbiam rytuały. Czynności, które przynoszą spokój i ukojenie, dzięki którym dom jest wszędzie tam, gdzie ja, a nie jest przypisany do konkretnych czterech ścian. Które pozwalają radzić sobie bez problemu ze stresem, zmęczeniem i każdą negatywną emocją. Ciepła herbatką, koc i laptop po przyjściu z nocki, ulubiona wu-zetka po szczególnie męczącym dniu, małe rzeczy, które cieszą.

UWAGA DUŻO MASŁA :) :)

Kolejna potrawa bez przepisu, chociaż niewątpliwie łatwiejsza w wykonaniu i trudniejsza do zepsucia niż sernik – na dzisiejszy obiad, na który zaprosiłam tatę i siostrę – podałam klopsiki [kiedyś symbol jedzenia z niższych klas dziś natychmiastowe skojarzenie z Ikeą :)] z żurawiną i ryżem. Nie miałam dużo czasu, więc zrezygnowałam z pieczonych ziemniaków i konfitury z cebuli, które pierwotnie miałam w planach, ale na pewno kiedyś zrobię to danie w tej wersji.

Pulpeciki powstały z mięsa wołowo-wieprzowego, jajka, mąki, bułki tartej oraz drobno posiekanej i podsmażonej na masełku cebulki. Wlałam do tego trochę wody, oraz mieszankę roztopionego na delikatnym ogniu masła, miodu, sosu sojowego, czerwonego mojo, imbiru w proszku. Doprawiłam solą, wrzuciłam drobniutko skrojony plasterek sera żółtego [w wersji z sosem pomidorowym używam parmezanu, ale tu wystarczył moim zdaniem zwykły słodki ser]. Z masy robiłam pulpeciki o średnicy maks. 2 centymetry i podsmażałam je na maśle.

Po podsmażeniu wszystkich pulpetów na patelnię wlałam wodę z mąką [na pewno bulion lepiej by się nadał, ale ani mięsa na bulion, ani bulionu, ani nawet kostki rosołowej u mnie w domu się nie znajdzie], którą doprawiłam solą, imbirem, pieprzem cayenne i curry. Wrzuciłam do tego pulpety i gotowałam je jeszcze przez parę minut przed podaniem.

Ryż do pulpetów przygotowałam z masłem i imbirem.

zdjęcie wykonane na porcji odgrzewanej – zaraz po przygotowaniu pulpety wyglądały dużo lepiej :P sos tez :P

Są dni, w których brakuje mi wanny bardziej niż zazwyczaj. Dni takie jak dzisiaj, kiedy obserwuję, jak mój własny pomysł – wypieszczony w wyobraźni, co do którego miałam duże nadzieje – staje się niewypałem. A mój organizm kiepsko znosi porażki. Niby nic – nie przejmuję się, a jak już jest po wszystkim siada mi każdy obwód. No i na wyciągnięcie się z takiego stanu wanna jest bardzo dobra, choć kojący szum prysznica też ma swoje zalety :)